1. تمریناتی برای تنفس درست :

 سوت زدن یکی از مواردی است که کودک باید تمرین کند و تا هنگامی که نتواند به درستی این کار را انجام دهد, باید بینی خود را با انگشت نگه دارد . بازی با اسباب بازیهای بادی ، مانند بادکنک و توپ برای رشد ساختمان دستگاه گفتار کودک و ایجاد فشار هوا در درون دهان و تقویت عضله های کام و زبان کوچک  مفید است.

  1. تمرینهای مکیدن با استفاده از نی و یا هر بازی مکیدنی دیگر برای تقویت عضله های لب و کام بسیار موثر است . کودک باید یاد بگیرد چگونه هوا را از دهان به داخل بکشد.

-         زمزمه کردن : زمزمه کردن تمرینی است که به صورت یکنواخت یا با آهنگ به رشد عضله های لب و کام کمک میکند. در هنگام زمزمه کردن نرم کام تا بالاترین حد بالا می آید.

-         خمیازه کشیدن : خمیازه کشیدن برای رشد عضله های نرم کام تمرین   خوبی است در حالت خمیازه کشیدن باید هوا را به داخل بکشد و در حال گفتن بازدم یک صدای واکه(صدا دار ) را بگوید.

-         نگه داشتن هوای تحت فشار در درون دهان تمرینی برای تقویت عضله های دهانی است . در این حالت دهانرا پرا ز هوا می کند .و ناگهان هوا را از لای لبها ؛ مثل ادای صدای پ از دهان بیرون می دهد. اگر نتواند دهانش را پر از هوا کند باید  بینی را با انگشت بگیرید و بعد ازپر کردن دهان از هوا انگشتهای خودر ا بردارید. از کودک بخواهید که انگشتهای خود راروی  بینی بگذارد و فشار دهد و فوت کند . در طول فوت انگشتهای خود را بردارد و به فوت کردن ادامه دهد.این کار را باید طوری انجام دهد که هوا وارد بینی نشود . از کودک بخواهید که از بینی فوت کند و بعد سعی کند نرم کام را بالا بیاورد و دیگر هوا از سوراخهای بینی خارج نشود . سپس به طور متناوب خروج هوا از دهان و بینی را تمرین کنید تا کودک تغییر ها را احساس و تجربه کند  همچنین هوا را تحت فشار در دهان نگه دارید.

-         تمرین برای هماهنگی عضله های کام و حلق:

اگر پس از عمل جراحی شکاف کام هنوز هم هوا  از بینی خارج می شود و بازیهای فوت کردنی ساده نیز برای کام و حلق اثر چندانی ندارد،می توان از تمرینات پیشرفته تر برای همکاری و هماهنگی عضله های اندامهای گویایی و تولید صدا استفاده کرد. بسیاری از بیماران مبتلا به این حالت میتوانند بدون  خارج کردن هوا از بینی فوت کنند و همچنین میتوانند دهان را پر از هوا کنند و آن را مدتی نگه دارند. اما هنگامی که از آنها خواسته می شود حرف "پ" بگویند ، آن را نامفهوم و تو دماغی ادا می کنند . آموزش صحیح صدای "پ" که شروعی برای یادگیری صحیح بقیه صداهاست بسیار اهمیت دارد . برای آموزش درست اداد کردن این صدا می توان به نکته های زیر توجه داشت:

الف: دهان را باد کند و در حالی که دهان بسته است هوا را ببلعد.

ب: زمزمه کند ناگهان دهان را پر از هوا کند.

ج: زمزمه کند ، فوت کند ، زمزمه کند و پی در پی این تمرین را تکرار کند.

د: زمزمه کند ، فوت کند سپس صدای "پ" را بگوید.

این تمرینات باید با ادا کردن صدای "پ" ادامه یابد . هنگامی که هماهنگی لازم برای ادا کردن صداهای دو لبی به وجود آمد ، صداهای دیگر را تمرین کند.